پیام خوزستان - جایگاه کمنظیر ایران در جغرافیای انرژی جهان و برخورداری از یکی از بزرگترین ذخایر اثباتشده دنیا، آن را به یکی از بازیگران اصلی صنعتی بدل کرده است که دامنهاش افزونبر فعالیتهای اقتصادی و صنعتی داخلی، به زندگی روزمره مردم هم میرسد.
به گزارش خبرنگار شانا، اگرچه جایگاه سوم ایران در میان تولیدکنندگان جهان اهمیت منابع زیرزمینی و توان تولیدی کشور را در معادلات انرژی بینالمللی نشان میدهد، اما اهمیت گاز طبیعی برای ایران فقط به حجم ذخایر و رتبه جهانی آن محدود نمیشود. این انرژی امروز در تاروپود اقتصاد کشور جریان دارد و از تأمین گرمایش خانهها و سوخت نیروگاهها تا پشتیبانی از صنایع بزرگ، پتروشیمیها و واحدهای تولیدی نقشآفرین است، تا جایی که استمرار فعالیت بسیاری از بخشهای اقتصادی به پایداری جریان گاز وابسته است.
بیاییم تصور کنیم زندگی بدون گاز در بخش خانگی که روشنایی، گرمایش و آب گرم میلیونها خانوار را تأمین میکند، چه شکلی دارد. آینده نیروگاههایی که گاز سوخت مهم آنها برای تولید برق است چه سرنوشتی برای کشور و زندگی یکایک ما دارد؟ و بخش صنعت که افزونبر تأمین انرژی خطوط تولید، در بسیاری از فرایندها نقش خوراک و ماده اولیه را هم ایفا میکند، بدون گاز چه سرنوشتی مییابد؟
در صنایع پتروشیمی، گاز طبیعی از یک منبع انرژی به محصولاتی متنوع با ارزش افزوده بالاتر تبدیل میشود. در صنایع فولاد، سیمان، شیشه و دیگر بخشهای تولیدی نیز دسترسی پایدار به انرژی یکی از عوامل مؤثر بر استمرار تولید و رقابتپذیری است.
به این ترتیب، گاز بخشی از زنجیرهای است که از تولید و اشتغال آغاز میشود و به تأمین کالا، گردش سرمایه و رشد اقتصادی میرسد. ارزش آن فقط در عمق میدانهای زیرزمینی یا حجم تولید روزانه خلاصه نمیشود؛ بخشی از این سرمایه در خانهای نمایان میشود که گرم میماند، در کارخانهای که بدون وقفه تولید میکند، در محصولی که با ارزش افزوده بیشتری به بازار میرسد و در فرصتی اقتصادی که برای نسلهای آینده حفظ میشود.
بنابراین، اگرچه قرارگرفتن ایران در میان دارندگان بزرگ ذخایر گازی جهان مزیتی مهم است، اما مهمتر از آن بهرهمندی پایدار از این مزیت است و این پایداری به مدیریت مصرف بستگی دارد. افزونبر رشد توزیع و افزایش مصرفکنندگان داخلی که طی سالهای گذشته به ناترازی گاز دامن زده است، حمله ۲۷ اسفند پارسال دشمن آمریکایی-صهیونیستی این وضع را تشدید کرد، تا جایی که بسیاری از استانهای کشور را با تهدید تنش گازی روبهرو ساخته است. در چنین شرایطی، مدیریت مصرف مسئولیتی مشترک از خانه تا کارخانه است؛ به این دلیل که ظرفیتی که ایران برای تقویت امنیت انرژی و توسعه صنایع پاییندستی دارد، با نحوه تخصیص و مصرف همین گاز ساخته یا ضایع میشود.
در شرایط محدودیت سوخت، نیروگاهها و واحدهای صنعتی ناچار میشوند به سوختهای مایع جایگزین مانند نفتکوره و نفتگاز روی بیاورند؛ سوختهایی که اگر سنگین باشند، پیامدهای محیط زیستی بیشتری دارند. بنابراین، مدیریت هوشمندانه مصرف گاز، افزونبر کمک به تعادل عرضه و تقاضا میتواند در کاهش فشار بر زیرساختهای انرژی، استمرار فعالیت صنایع و محدودکردن پیامدهای ناشی از مصرف سوختهای آلایندهتر مؤثر باشد.
هر مترمکعب گازی که بیدلیل مصرف میشود، میتواند فرصتی ازدسترفته باشد که اگر در بخشهای مولد به کار میرفت، به تولید محصولات صنعتی و پتروشیمی، ایجاد ارزش افزوده، درآمد ارزی، سرمایهگذاری، اشتغال و توسعه زیرساختهای کشور تبدیل میشد.
به همین دلیل، صرفهجویی در مصرف گاز را به خاموشکردن یک بخاری یا کمکردن دمای خانه محدود ندانیم. این اقدام کمکی است به روشنماندن چرخ کارخانهها، حفظ اشتغال هزاران کارگر، کنترل قیمت کالاها، کاهش آلودگی هوا و حفظ سرمایهای که به همه نسلهای ایران تعلق دارد.
حتی یک درجه کاهش دمای وسایل گرمایشی میتواند میلیونها مترمکعب در مصرف روزانه گاز صرفهجویی کند و بهجای سوختن در مصرف غیرضروری به تولید، اشتغال و آینده کشور کمک کند. پس بیاییم گاز را برای تولید، اقتصاد و آینده ایران مسئولانه مصرف کنیم.