پیام خوزستان - آخرین خبر /چوگان را ورزش ایرانی میدانیم، از پیشینه تاریخی و جایگاه جهانی آن حرف میزنیم و به نامش افتخار میکنیم، اما وقتی پای رقابت به میان میآید، واقعیت تلختری خودش را نشان میدهد. تیم ملی ایران در انتخابی قهرمانی جهان، در تورنمنتی با حضور تنها چهار تیم، حتی نتوانست از جایگاه سوم بالاتر برود تا بار دیگر وضعیت نابسامان این رشته زیر ذرهبین برود.
به گزارش آخرین خبر نتیجهای که برای رشتهای با این همه ادعای تاریخی و فرهنگی، بهسختی میتوان آن را دستاوردی قابل دفاع دانست. با این حال، واکنش فدراسیون به این عملکرد، بیشتر از آنکه نشانی از پذیرش ضعف و بررسی دلایل فنی داشته باشد، شبیه ردیف کردن فهرستی از توجیهات بود. جوان بودن ترکیب تیم، محدودیتهای کشور، مشکلات داوری، اعتراض به نحوه استفاده پاکستان از اسبها و مصدومیت چهار اسب ایرانی، همه در روایت فدراسیون از این ناکامی جا گرفتند، اما جای یک موضوع همچنان خالی ماند: سهم مدیریت و برنامهریزی فدراسیون در این نتیجه کجاست؟
اعتراض به تخلف احتمالی حریف، اگر مستند باشد، باید پیگیری شود و آسیب دیدن اسبها هم موضوعی جدی است، اما هیچکدام نمیتواند پرسش اصلی را از بین ببرد. چرا چوگان ایران با وجود این پیشینه و ادعاها، در رقابت با سه تیم دیگر به مقام سوم میرسد؟ چرا باید به جای شنیدن توضیحی روشن درباره سطح فنی تیم، برنامه آمادهسازی و عملکرد مجموعه مدیریتی، با مجموعهای از دلایل بیرونی روبهرو شویم؟
جوانگرایی هم نمیتواند به سپری همیشگی برای توجیه نتیجه تبدیل شود. اگر قرار است به جوانها میدان داده شود، باید حاصل آن در قالب یک برنامه مشخص و چشمانداز فنی دیده شود، نه اینکه هر ناکامی با اشاره به جوان بودن بازیکنان قابل توجیه باشد.
چوگان ایران امروز بیش از هر چیز به پاسخگویی نیاز دارد. رشتهای که نامش با تاریخ ایران گره خورده، نمیتواند فقط به این پیشینه تکیه کند و در میدان رقابت، سوم شدن میان چهار تیم را با فهرستی از اعتراضها و مشکلات به عنوان دستاورد معرفی کند. میراث تاریخی زمانی ارزش دارد که در میدان امروز هم نشانی از قدرت و شایستگی داشته باشد، وگرنه افتخار به گذشته، چیزی از ضعف امروز کم نمیکند.