پیام خوزستان - مهر / حضور عموپورنگ بر پرده سینما، واکنش‌ها به «مرد سه هزار چهره»، تصویر ترامپ در یک طنز تلویزیونی و نبود برنامه های سینمایی مهمترین نکات خبری این هفته بود.
«هفت روز سیما» عنوان بسته خبری-تحلیلی است که در پایان هر هفته به بازخوانی متن و حاشیه اتفاقات خبری صدا و سیما و شبکه نمایش خانگی می‌پردازد. همچنین در این بسته، نیم‌نگاهی هم به شایعات و اخبار غیررسمی داریم و در تلاش هستیم در کوتاه‌ترین زمان ممکن از مهمترین اخبار هفته در تلویزیون و شبکه نمایش خانگی باخبر شوید.
امروز پنجشنبه ۹ مهر می‌توانید با شماره ۲۵۷ بسته خبری «هفت روز سیما» همراه شوید.
چهره هفته؛ داریوش فرضیایی از سیما تا سینما
عموپورنگ بالاخره به پرده سینما رسید. داریوش فرضیایی که حدود ۲۵ سال است در تلویزیون سابقه کار دارد و در همه این سال ها برای بازیگری در سینما و فیلم های مختلف پیشنهاد داشته است حالا با فیلمی که نقش خودش را بازی می کند به سینما می آید.
این فیلم با نام «عموی بچه ها» برای اولین بار قرار است در سی و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم های کودکان و نوجوانان نمایش داده شود. فیلم را احمد درویشعلی پور کارگردانی کرده است که در همه این سال ها از برنامه سازی ها تا سریال های نمایشی کارگردانی آثار مرتبط با فرضیایی یا عمو پورنگ را بر عهده داشته است و از این حیث یک ضلع اصلی فیلم است که اتفاقا به همه پیچ و خم کاراکتر پورنگ آشناست.
فیلم «عموی بچه ها» مثل خیلی از آثار پورنگ مخاطبی فراتر از کودک دارد و در جشنواره هم به صورت مشترک هم در حوزه کودک و هم نوجوان قرار گرفته است.
داریوش فرضیایی این شب ها سریال «اکسیر» را هم در تلویزیون داشت که این اثر هم با تمرکز بر مخاطب کودک و نوجوان ساخته شد ولی خانواده ها هم پای آن نشستند.
باید دید حضور عمو پورنگ در سینما چقدر می تواند موفقیتش در تلویزیون را تکرار کند و حتی باعث ساخت سینمایی های مختلف شود.
نکته هفته؛ کیفیت «مرد سه هزار چهره»
مهران مدیری از آن چهره‌هایی است که هر بازگشتش به تلویزیون، بیش از یک اتفاق معمولی، با نوعی انتظار عمومی همراه می‌شود؛ انتظاری که بخشی از آن به سابقه او در ساخت و اجرای آثار کمدی موفق بازمی‌گردد و طبیعی است که با هر اثر تازه، مخاطب منتظر اتفاقی متفاوت باشد.
«مرد سه‌هزار چهره» که تاکنون ۴ قسمت از آن در شبکه سه پخش شده است در مقایسه با «شش ماهه» از موفقیت بیشتری برخوردار بود. هم توانست ارتباط بهتری با مخاطب برقرار کند و هم در تلوبیون آمار بالاتری به ثبت رساند؛ نشانه‌ای که می‌تواند از استقبال بیشتر مخاطبان از این اثر حکایت داشته باشد. با این حال برای مخاطبی که از مهران مدیری همیشه شگفتی های خلاق و نوآوری های طنازانه انتظار دارد شاید این اثر کمی متوسط قلمداد شد. سریال تا اینجا بازخوردهای مختلفی هم داشته است بسیاری از انتظار بالا نسبت به مدیری گفته اند. برخی این اثر را هم ضعیف خواندند و برخی واکنش ها را به حال و شرایط این روزهای جامعه نسبت داده اند که شاید بهترین کمدی ها هم نتواند حال خوب کن باشد.
نکته قابل تأمل اینجاست که بخشی از تیم نویسندگان «مرد سه‌هزار چهره» و «شش ماهه» مشترک بوده‌اند. بنابراین مقایسه این ۲ اثر فقط به کارگردانی و بازی مدیری محدود نمی‌شود و می‌توان ردپای یک نگاه مشترک در فیلمنامه را نیز بررسی کرد؛ نگاهی که شاید در پرداخت داستان‌ها و خلق موقعیت‌های تازه، هنوز فاصله‌ای با ظرفیت‌های کمدی مدیری دارد.
مخاطب البته این بار استقبال بیشتری از اثر نشان داده و آمار تلوبیون نیز این تفاوت را تأیید می‌کند. ۴ قسمت تاکنون از این سریال پخش شده است که ۴ میلیون بازدید هم داشته و در میان آثار اخیر تلویزیون نوعی رکورد محسوب می شود. اما از مهران مدیری انتظار صرفاً یک اثر پربیننده نمی‌رود و سابقه او باعث شده مخاطب از او خلاقیت، جسارت و امضای کمدی متفاوت‌تری بخواهد؛ انتظاری که باید منتظر ماند و دید که «مرد سه‌هزار چهره» در قسمت های آینده این شگفتی سازی را دارد یا خیر.
بازخورد هفته؛ تصویر ترامپ در تلویزیون
مدتی است که مجموعه طنز «با عرض معذرت» از شبکه دو پخش می شود و یک آیتم ثابت با بازی حامد وکیلی دارد که او در آن نقش ترامپ را بازی می کند. برخی رسانه ها این تصویر را مورد نقد قرار داده اند.
رسانه تی وی بان در این باره نوشته است: «هدف از این تصویر این بوده تا سیاست‌ها و شخصیت دونالد ترامپ مورد نقد تند و تیز قرار بگیرد. نتیجه درست اما حاصل نشده و اتفاقا دوست‌داشتنی به نظر می‌رسد.»
این رسانه در ادامه آورده است: «ایفاگر نقش ترامپ حامد وکیلی است؛ بازیگری که رفتار و گفتاری شیرین دارد و با وجود تکرار به دل خیلی‌ها می‌نشیند. چنین اتفاقی برای نقش او در «با عرض معذرت» هم افتاده است. از سوی دیگر، جنس شخصیت‌پردازی ترامپ شبیه کسانی است که در کمدی‌ها با آنها شوخی می‌شود و اتفاقا از سر دوستی است؛ نه دشمنی. سازندگان سریال خواسته‌اند ترامپ را مسخره کنند؛ ولی او را خواستنی نشان می‌دهند!»
تلویزیون در یک سال اخیر تمایل شدیدی به استفاده از قالب طنز سیاسی داشته است اما اغلب طنزها در نبود افراد حرفه ای صرفا به تقلید و تکرار بدون خلاقیت رسیده است تا چهره های سیاسی یا حتی شبکه های معاند را مورد انتقاد قرار داده و سیاست هایشان را نشان دهد از این رو هیچ یک از این طنزها توفیقی نداشته اند.
جای خالی هفته؛ خلأ «هفت» در فصل جشنواره ها
پاییز برای سینمای ایران فقط فصل آغاز اکران‌های تازه نیست؛ تقویم سینمایی کشور در این فصل با برگزاری جشنواره‌های مختلف نیز جدی‌تر دنبال می‌شود. با این حال، همزمان با این حجم از اتفاقات سینمایی، جای یک برنامه تلویزیونی که بتواند اخبار و حواشی این حوزه را فراتر از اطلاع‌رسانی صرف دنبال کند، خالی است؛ برنامه‌ای که سال‌ها با نام «هفت» بخشی از این خلأ را پر می‌کرد.
نبود «هفت» در کنداکتور تلویزیون، به‌ویژه در مقطعی که سینما به واسطه جشنواره‌ها، اکران آثار تازه و بحث‌های مرتبط با تولید و سیاستگذاری نیاز بیشتری به گفتگوی تخصصی دارد، بیشتر به چشم می‌آید. مسئله فقط غیبت یک عنوان مشخص نیست؛ مسئله فقدان یک تریبون مستمر برای نقد، تحلیل و گفتگوی جدی درباره سینماست.
«هفت» در دوره‌های مختلف، فارغ از کیفیت و حاشیه‌هایی که هر فصل با خود داشت، دست‌کم این امکان را ایجاد می‌کرد که فیلم‌های روی پرده و مسائل روز سینما در یک قاب تلویزیونی مورد بحث قرار بگیرند. اکنون اما مخاطب تلویزیون برای دنبال کردن چنین مباحثی، با خلأیی جدی مواجه است. به ویژه که این روزها برنامه دیگری هم روی آنتن نیست. زمانی تلویزیون برنامه های متنوعی در مورد سینما داشت «سینما ملت» از جمله این برنامه ها بود. «نقد سینما» دیگر برنامه سینمایی تلویزیون بود. حتی نوجوانان یک برنامه سینمایی اختصاصی برای خود داشتند که «سینما هویت» نام داشت و فیلم ها را از زاویه آنها بررسی می کرد. تا ۲ روز دیگر جشنواره بین المللی فیلم های کودکان و نوجوانان در حالی آغاز به کار می کند که فعلا خبری از برنامه های تخصصی سینمایی نیست. آن هم برای نسلی که این روزها جزو فیلم بین های حرفه ای است و آثار روز دنیا را می بیند.
تلویزیون اگر همچنان سینما را یکی از حوزه‌های مهم فرهنگی خود می‌داند، شاید بد نباشد برای بازگشت یک برنامه سینمایی جدی به آنتن، بیش از گذشته فکر کند؛ چه «هفت» باشد و چه برنامه‌ای تازه با رویکردی متفاوت.