سهم ۵۰ درصدی عوامل ژنتیکی در بروز اختلال کم توانی ذهنی

پیام خوزستان - متخصص ژنتیک پزشکی و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز گفت: عوامل ژنتیکی (ارثی و غیرارثی) در میان علل بروز کم‌توانی ذهنی، حدود ۵۰ درصد موارد را تشکیل می‌دهند.

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای استان خوزستان ، دکتر علی حسین صابری با بیان اینکه واژه عقب‌ماندگی ذهنی به دلیل بار عاطفی و اجتماعی منفی، از متون علمی حذف و اصطلاح کم‌توانی ذهنی جایگزین آن شده است، اظهار کرد:‌ کم‌توانی ذهنی می‌تواند از زمان تشکیل نطفه تا دوران کودکی، در ساختار و تکامل مغز اختلال ایجاد کند و عملکرد مغز را در ۲ حوزه اصلی نظیر حوزه شناختی شامل یادگیری، حل مسئله و قضاوت و حوزه رفتاری و سازگاری اجتماعی که توانایی فرد را برای زندگی مستقل محدود می‌کند، تحت تاثیر قرار می‌دهد.
وی با تاکید بر اینکه تنها معیار ضریب هوشی (IQ) برای تشخیص کم‌توانی ذهنی کافی نیست ، افزود: تشخیص کم‌توانی ذهنی در جامعه بیشتر بر پایه میزان IQ استوار است، در حالی که کم‌توانی ذهنی تنها با تست هوش سنجیده نمی‌شود، بلکه عملکرد روزمره، مهارت‌های اجتماعی و سازگاری فرد نیز ملاک است.
دکتر صابری ادامه داد: معمولا IQ بالاتر از ۷۰ (به‌علاوه یا منهای پنج) برای یادگیری حداقلی کافی در نظر گرفته می‌شود، اما این عدد به‌تنهایی تعیین کننده نیست.
این متخصص ژنتیک پزشکی تفاوت کم‌توانی ذهنی با تاخیر در گفتار یا اختلال یادگیری را بیان و تصریح کرد: ممکن است فردی صرفا کم‌توانی ذهنی داشته باشد، اما گاهی این وضعیت با دیگر اختلالات مانند ADHD (نقص توجه) یا طیف اوتیسم همراه می‌شود که نشانه‌های آن در تاخیر یادگیری، کندخوانی، ضعف در قضاوت و طراحی و در مشکلات رفتاری مانند ناتوانی در مدیریت امور شخصی، درک مفاهیم مالی یا رعایت هنجارهای اجتماعی بروز می‌کند.
وی با اشاره به طیف شدت این اختلال ، گفت: کم‌توانی ذهنی در چهار درجه خفیف، متوسط، شدید و خیلی شدید طبقه‌بندی می‌شود که حدود ۸۵ درصد موارد خفیف و ۱۵ درصد متوسط تا شدید هستند.
صابری بیان داشت: شدت بیماری بر اساس سطح توانمندی ذهنی و رفتاری، معادل سن کودک تعیین می‌شود، به‌گونه‌ای که فرد بزرگسال با توانمندی معادل کودک ۹ تا ۱۲ ساله در گروه خفیف و کمتر از ۳ ساله در گروه خیلی شدید قرار می‌گیرد.
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز شیوع این وضعیت را یک تا سه درصد در کودکان عنوان کرد و افزود: اگرچه کم‌توانی ذهنی شایع نیست، اما با توجه به جمعیت، آمار قابل‌توجهی است؛ تشخیص و مدیریت آن نیازمند تیم چندتخصصی شامل نورولوژیست کودک، روانشناس بالینی، روانشناس کودک و متخصص ژنتیک است.
وی به علل بروز این اختلال پیش از تولد، حین تولد و پس از آن پرداخت و گفت: سندرم داون و سندرم ایکس شکننده از جمله شایع‌ترین عوامل ژنتیکی هستند، همچنین عفونت‌هایی مانند سرخجه، انگل توکسوپلاسما، مصرف الکل، دخانیات، برخی داروها (مانند ضدصرع)، پرتوهای یونیزان در سه ماهه اول بارداری، و بیماری‌های مادر مانند کم‌کاری تیروئید یا دیابت کنترل نشده‌، از عوامل محیطی موثر در بروز این اختلال هستند.
صابری مهمترین زمان مشاوره ژنتیک را پیش از ازدواج دانست و تاکید کرد: زوج‌هایی که سابقه فامیلی کم‌توانی ذهنی یا نسبت خویشاوندی نزدیک دارند، حتما قبل از ازدواج به مشاوره ژنتیک مراجعه کنند، زیرا شناسایی عامل ژنتیکی ممکن است سه تا ۶ ماه زمان ببرد؛ همچنین در دوران بارداری، بین هفته‌های ۱۱ تا ۱۸، پنجره طلایی برای غربالگری و تست‌های ژنتیکی جهت بررسی سلامت جنین است که برای اقدام به غربالگری توصیه اکید می‌شود.
این متخصص ژنتیک پزشکی بر نقش حیاتی اسیدفولیک تاکید کرد و گفت: هر زنی که قصد بارداری دارد، باید طبق دستور پزشک و پیش از بارداری، اسیدفولیک مصرف کند، همچنین آموزش عمومی درباره کم‌توانی ذهنی بسیار مؤثر است و می‌تواند از بروز بسیاری از موارد پیشگیری کند.
کم‌توانی ذهنی یا ناتوانی ذهنی یک اختلال رشدی است که با کاهش توانایی یادگیری، استدلال و انجام مهارت‌های روزمره همراه است و پیش از ۱۸ سالگی بروز می‌کند.
شدت آن از خفیف تا عمیق متغیر است و با آموزش، توان‌بخشی و حمایت مناسب می‌توان توانایی‌های فرد را بهبود بخشید.